Anand Kaper
dinsdag, 14-09-10 21:37
Met de uitspraak “De techniek schrijdt voort en de ethiek blijft achter” slaat emeritus-hoogleraar René Hoksbergen in het programma Uitgesproken EO de spijker op de kop.
Embryodonatie is de nieuwe manier om tegemoet te komen aan de kinderwens van echtparen.
Maar wanneer is de top van maakbaarheid in dit leven bereikt?
Marinus Crooij gaat ervan uit dat de wensouders ‘hun’ kind gaat vertellen dat het is ontstaan uit een ander stel. Zekerheid is er natuurlijk niet.
Daarnaast moeten de donorparen volledig afstand doen van alle rechten op de baby. Hiermee lijkt alles juridisch te zijn afgedekt.
Het is beter te spreken over embryoadoptie. Ook bij adoptie doen afstandsouders afstand van hun rechten op het kind.
Veel geadopteerden wil graag meer informatie over hun achtergrond.
Op welke manier gaan wij in Nederland hiermee om? Hoe reageren donorouders als jaren later hun kind (want geboren uit haar embryo) aan de deur staat? Wat zijn de psychische gevolgen voor de persoon in kwestie, de wensouders, de donorparen en hun kinderen?
In de bovengenoemde ontwikkeling mis ik de ethische discussie. Wat is verantwoord voor alle partijen? En hoever moeten we gaan in het vervullen van onze wensen? Veel paren menen recht te hebben op een kind, maar tot welke prijs?
Ten slotte vraag ik me af wat de wetgeving zegt over deze vorm van gezinsuitbreiding. In de uitzending werd aangegeven dat er van de staatssecretaris niet mocht worden gesproken over adoptie. Heeft dit te maken met het feit dat de grenzen aan de wet worden bereikt?
Onder het mom van technische vooruitgang wordt de kinderwens verheven boven de eventuele gevolgen voor het kind en de omgeving.
